Over mij: van moeder's camera tot mijn eigen stijl

Hoi! Ik ben Pauline, en al zolang ik me kan herinneren loop ik met een camera rond. Eerst die van mijn moeder, mee op familiefeestjes, vakanties en wandelingen. Ik legde vast wat er om mij heen gebeurde. Wat we zagen, en voelden. Het schaterlachen tijdens het eten, of die kat die in een gieter sliep (ja echt waar, vraag maar naar de foto). Tot op de dag van vandaag geniet ik er zó van om terug te kijken naar de foto's van vroeger en me weer eventjes in het geluk van het verleden te wanen. En wat zo dus begon als hobby, kon ik simpelweg niet meer loslaten. Inmiddels fotografeer ik portretten van paarden, honden en mensen, en sinds kort ook bruiloften. Alle drie hebben ze eigenlijk hetzelfde nodig: rust, tijd, timing en bovenal ruimte om jezelf te zijn. Geforceerd poseren werkt bij een paard net zo min als bij een bruidspaar tijdens de eerste dans — het échte moment ontstaat pas als iedereen even vergeet dat er een camera bij is. En dat is waar ik me thuis voel.

Mijn stijl: Puur, écht, en herkenbaar jij

Ik leef voor natuurlijke beelden. Geen stijve poses, geen krampachtige glimlach, maar foto's waarop je jezelf, je huisdier, of je grote liefde gewoon herkent. Foto's waarop jij je thuis voelt. Rust en ruimte voor jullie om jezelf te zijn. 

Dat betekent niet dat ik niets bewerk, dat doe ik zeker wel. Maar altijd op een manier waarbij je kunt zien hoe het er in het echt uitzag. Levendige, warme kleuren, ja. Overdreven filters of nabewerking die de werkelijkheid verdoezelen, nee. Je herkent jezelf terug, je hond blijft je hond, en de locatie is nog steeds de plek waar het echt gebeurde. Ik leg vast wat er is, niet wat er zou moeten zijn.

Mijn werkwijze: Geen AI, wel een geoefend oog

Van selectie tot bewerking, in mijn hele proces gebruik ik geen AI. Geen automatische selectie van de "beste" foto's, geen AI-nabewerking, geen AI-generatie. Bewust, want mijn doel is simpel: mensen en dieren vastleggen zoals ze écht zijn, niet zoals een algoritme denkt dat ze eruit zouden moeten zien. Dat betekent overigens niet dat er nooit iets verdwijnt uit een foto. Een rondslingerende vuilnisbak op de achtergrond, of een vervelende vlieg op je been? Die haal ik er met alle plezier uit. Maar de essentie — jouw gezicht, jouw dier, dat moment — blijft altijd precies zoals het was. Elke keuze die ik maak, maak ik zelf, met mijn eigen ogen en mijn eigen gevoel voor het beeld.